Մտնում ես դու ներս,դեռ մեղա չասած,թեթևանում է հոգիդ մեղքերից: Սուրբ գրքի կողքին, անմոռուկների չորացած փնջից ի՞նչ բույր է գաիս, որ արյունդ վառ ,դառնում է դեղին, անթառամ ծաղիկ, Ու խունկ է բուրում դեմքիցդ հանդարտ, մոմե արցունք է կաթում աչքիցդ, Ափիցդ հանկարծ արյուն է ծորում...գամած մեխերից, Ոտքերիդ ասես շղթաներ ես զգում, որ պահում են քեզ հին եկեղեցում... Սրբապատկերից սրբերն են խոսում, Ձեռագործները`պատանք են դառնում մեղավոր մարմնիդ: Ծաղկած մասրենին պսակ է դառնում անթաղ շիրիմիդ... Ո՞րտեղ է ուժը մեր հին վանքերի,այդ պատերի մե՞ջ,ուր ամեն քարը անցած աղոթքն է մի ճգնավորի ..Ի՞նչ զորություն է դարերը ճեղքել,որ մեր պապերի աղոթքը զորեղ այս հին քարերով մեզ էլ է հասել....
Комментарии
Отправить комментарий