Ֆիդայու երդումն է.
«Երդվում եմ իմ պատվի եւ ազգության վրա՝ իմ բոլոր ուժով, եթե հարկ լինի՝ նաեւ իմ արյունով ծառայել Հայաստանի ազատագրության դատին ընդդեմ բռնակալության։ Այսուհետ իմ բարձը Հայաստանի լեռները կլինեն եւ իմ ամենամեծ բաղձանքը՝ հայրենիքի համար մեռնելը։ Բարով արժանանամ հրեղեն գնդակի համբույրին»։
Այս հայորդիները երբեք չպարտվեցին, անգամ երբ ընկնում էին մարտի դաշտում հաղթանակած էին ընկնում: Ավաղ մեր «ազգային վարիչները» հույսները դրին եվրոպացու կամ ռուսի վրա...
Այս հայորդիները երբեք չպարտվեցին, անգամ երբ ընկնում էին մարտի դաշտում հաղթանակած էին ընկնում: Ավաղ մեր «ազգային վարիչները» հույսները դրին եվրոպացու կամ ռուսի վրա...
Комментарии
Отправить комментарий