Զոհված կամավոր Սևակ Մնացականյանի վերջին տեսաուղերձը

Հեղեղի պես իջավ նա առասպելական Լոռու վայրենի լեռներից, բերելու իր հետ մի ամբողջ բնություն՝ հուռթի ու բազմատարր, մի ամբողջ հինավուրց ժողովուրդ, իր տոհմիկ երգով ու խոսքով, հույզերով ու երևակայությամբ: Եվ ինչպես ստեղծող մեծ բնությունը՝ փռեց նա մեր հոգու առջև իսկական, անկեղծ բանաստեղծությունը:
Պղտոր էր սկզբում այս տարերային հեղեղը, բայց ժամանակի մեջ զտվելով ու մաքրվելով բյուրեղացավ ու ոճավորվեց այն սքանչելի, աննման լեգենդների և պոեմների մեջ, որ կազմում են մեր գրի անմահ փառքն ու գոհարակերտ բարձունքը, որից այն կողմն չի ամցել մեր թռիչքը: /Ավ. Իսահակյան/