Զոհված կամավոր Սևակ Մնացականյանի վերջին տեսաուղերձը

Անփույթ ապրեցի ես կյանքս բոլոր`
Մանուկի նման և թագուհու պես.
Գուցե նրանից, որ թույլ եմ իրոք,
Գուցե նրանից, որ ուժեղ եմ ես:

Հեշտ հավատացի, հավատացրին ինձ.
Ու երբ խաբվեցի, անեծքի տեղակ
Ինքս թաքցրի աչքս նրանից,
Որ հայացքի մեջ չկարդամ մեղա…

Չորոնեցի համառ ոչ մեկին,
Եվ անհոգ եղա գտածիս հանդեպ.
Երբեք չհաշվեց իմ հպարտ հոգին
Իր կորուստները անթիվ ու անտես:

Թե փակել էր պետք, ես դուռը բացի,
Թե պահել էր պետք, ասացի «գնա».
Թե կանչել էր պետք, լռեցի խոնարհ,
Թե արցունք էր պետք, ես ծիծաղեցի:

Գուցե նրանից, որ թույլ եմ իրոք,
Գուցե նրանից, որ ուժեղ եմ ես,
Անփույթ ապրեցի ես կյանքս բոլոր`
Մանուկի նման և թագուհու պես…
1961 թ.
Սիլվա Կապուտիկյան