Կնճռվում էինք, ու երթը կարծես
Իմ խոցված ու խոր սրտից էր ելնում,
Հեռանում ելնող հառաչանքիս պես
Բայց արցունքիս պես աչքիս մեջ մնում:
Եվ արտասվում էր լուսինն էլ կանգնած,
Մահից փրկըված մորս պես լռին,
Քանզի քշում էր ոսոխը կանանց`
Լուսնից էլ անմեղ լուսնի քույրերին,
Նոր հարս – մայրերին, քույրերին իմ կույս,
Վարդ - աղջիկներին տանում էր նա դուրս`
Մահիճ դարձնելու իր գիշերներին...
Դուրս էին տանում, որ խոլ կործանեն
Հղի հարսներին, որ էլ չծնեն,
Որ մաղվի ազգը – ձեռ քաշի Մասսից,
Չքանա հայը երկրի երեսից...
................................................................
Օ, չգաս Հիսուս, թե դեռ պիտի գաս`
Քեզ էլ կտանեն խաչելու...չգաս...
Հատված <Հայոց Դանթեականը> պոեմից
Հ.Շիրազ
Իմ խոցված ու խոր սրտից էր ելնում,
Հեռանում ելնող հառաչանքիս պես
Բայց արցունքիս պես աչքիս մեջ մնում:
Եվ արտասվում էր լուսինն էլ կանգնած,
Մահից փրկըված մորս պես լռին,
Քանզի քշում էր ոսոխը կանանց`
Լուսնից էլ անմեղ լուսնի քույրերին,
Նոր հարս – մայրերին, քույրերին իմ կույս,
Վարդ - աղջիկներին տանում էր նա դուրս`
Մահիճ դարձնելու իր գիշերներին...
Դուրս էին տանում, որ խոլ կործանեն
Հղի հարսներին, որ էլ չծնեն,
Որ մաղվի ազգը – ձեռ քաշի Մասսից,
Չքանա հայը երկրի երեսից...
................................................................
Օ, չգաս Հիսուս, թե դեռ պիտի գաս`
Քեզ էլ կտանեն խաչելու...չգաս...
Հատված <Հայոց Դանթեականը> պոեմից
Հ.Շիրազ
Комментарии
Отправить комментарий