Իմ դարի հայը՝ ե՛ս եմ լինելու, Նախնյաց վրեժը՝ ե՛ս եմ լուծելու, Ե՛ս եմ իմ ազգի բաց վերքի վրա, Բալասան դարձած աղոթք անելու։ Իմ վաղվա հային՝ ե՛ս եմ ծնելու, Հայորդու ոգով նրան սնելու, Որ կանգնի նախնյաց հողերի վրա, Ու մի հարվածից աշխարհ դղրդա։ Այս դարի հայը՝ դու՛ ես լինելու, Դու՛ ես քո հային՝ իր տուն բերելու, Հայի աչքերը էլ չեն թախծելու, Աշխարհում պանդուխտ հայ չի լինելու։ Մեր վաղվա հային՝ դու՛ ես ծնելու, Ձեռքին դրոշ ու զենքը դնելու, Աղոթք անելու, հող համբուրելու, Ազգի պարծանքը նա՛ է լինելու։ Այսօր՝ ես ու դու, մե՛նք ենք լինելու, Մե՛նք ենք մեր տունը կանգուն պահելու, Օջախներում ծուխ, թոնիր վառելու, Մեր մի թիզ հողը մե՛նք ենք պահելու։ Մեր դարի հայը՝ մե՛նք ենք լինելու, Ու դարի հայեր՝ շա՛տ ենք ծնելու, Հայն է ինքն իր մեջ հային կերտելու, Ու նրան դարի՝ հա՛յ են կոչելու։ Հեղինակ՝ «Կապույտ աղջիկ»
Получить ссылку
Facebook
X
Pinterest
Электронная почта
Другие приложения
Комментарии
Популярные сообщения из этого блога
ՍԱՍՈՒՆՑԻՆԵՐԻ ՊԱՐԸ (Գևորգ Էմին) (Սասունցի Ափո Գալուստի հիշատակին...) Դու ծանո՞թ ես Աշնակ գյուղին, Ուր ծիրանն է հասնում ճյուղին, Ուր կտրին չիրն է քաղցրանում, Ուր հոտը սարն է բարձրանում, Ուր փեշի տակ Արագածի, Տան կտրին նստած հացի, Ձայն են տալիս իրար հերթով Եվ գյուղամեջ գալիս խմբով, Աղջիկները՝ կարմիր հագած, Տղաները՝ փուշի կապած. Երբ զուռնան իր ձայնը զլում՝ Դափի բերնից խոսքը խլում, Աշնակ գյուղից հյուր է կանչում Շղարշիկին ու Աղաքչուն, Կաթնաղբյուրին, Դավթաշենին, Իրինդին ու Սասնաշենին, Թե՝ հերի՜ք է հնձե՛նք, վարե՛նք, Եկեք Սասնա պա՜րը պարենք: ... Թող Սասունն իր պարը պարի, Բայց դու դեռ մի՛ ծափահարի. Այլ հասկացիր, թե այս պարով՝ Մերթ Անդոկից գրոհ տալով, Մերթ գաղթելով սար ու քարով, Մեկ խնդալով ու տաս լալով, Սասունը քեզ ի՛նչ է ասում... Հեյ վա՜խ, Աշնա՛կ տեսած լաո, Թե տեսնեիր մի օր Սասո՜ւն... ................................................... Պարեց Սասունն, ու ողջ աշխարը հիացավ, Պարեց Սասունն, ու ողջ աշխարը հասկացավ, Որ երբ նազում են աղջիկներն ու կռանում – Սասնա ձորից ջուր են բերում, արտ ք...
Կուզեի նստել մի քարի վրա Եվ անվերջ նայել իմ Արարատին, Հարբել հայրենի միրաժով նրա Եվ հավերժ նայել իմ Արարատին: Աղբյուրների պես աղջիկները գան, Ես ծարավ սրտով չնայեմ նրանց, Տուն կանչե մորս ձայնը իրիկվան՝ Չպոկեմ սարից աչքս կարոտած: Եվ նստած լռին այդ քարի վրա՝ Անդադար նայեմ իմ Արարատին, Մինչ շիրիմ դառնա քարն էլ ինձ վրա Եվ մամռած նայեմ իմ Արարատին: ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ՇԻՐԱԶ
Комментарии
Отправить комментарий