զօր. Նազարբէգեան կայ, որ գլխաւորում է հայոց մարտական ոյժը: Ոչ ոք չասաց՝ ո՞վ է նա, ինչո՞ւ պիտի դրւի այդ բարձր ու պատասխանատու պաշտօնին: Բնական էր, զօր. Նազարբէգեանը պէ՛տք է լինէր: Նոյնպէս անաղմուկ էլ հեռացաւ: Գուցէ ոչ ոք չլսէր էլ նրա մահը, եթէ մի պատահական հեռագիր չիմացնէր: Հայաստանի ու Թիֆլիսի մամուլում մի տող անգամ չգրւեց: Մի թիւրք փաշայի մահւան մասին կը գրւէր, բայց Հայոց Սպարապետի... Բայց որքան էլ «կատաղի ու զայրանայ չարութիւնը», գաճաճները կերթան ու կը մոռացւին, իսկ Նազարբէգեանների անունը կապրի յաւիտենապէս, քանի կենդանի է ազատութեան տենչը հայ ժողովրդի մէջ: #Հայոց #Սպարապետ Նազարբէգեանը այլեւս պատմական դէմք է, Հայաստանի անկախութեան #խորհրդանիշ եւ ազատատենչ սերունդների ներշնչման կենդանի աղբիւր: Ս. Վրացեան