Այս ամենը կատարվել է անցյալում և այժմ էլ դեռ կատարվում է: Նույն պատկերն է՝ Տեր Հիսուս Քրիստոս կանգնած է, իսկ աշխարհն զբաղված է իր վայելքներով, իր հաճույքներով ու դատարկ հոգսերով, ոչ մեկի, ոչ մեկի հոգը չէ Քրիստոս: Ոչ ոք չի նստում Նրա ոտքերի մոտ՝ ինչպես Մարթայի քույր Մարիամն արեց, ոչ ոք գլուխը չի դնում Նրա կրծքին՝ ինչպես Զեբեդեոսի որդի Հովհաննեսը, ոչ ոք չի լվանում Նրա ոտքերը՝ ինչպես այն մեղավոր կինը: Ինքը՝ Տեր Հիսուս Քրիստոս, զգում է այս մենակությունը և գիտի, որ մեծամասնությունն Իրենից հեռու է... Նա հարցնում է՝ ասելով. «Երբ մարդու Որդին գա, արդյոք երկրի վրա հավատ կգտնի՞» (Ղուկ. 18.8): Իսկ դո՞ւ, դո՞ւ էլ ես Տեր Հիսուսին միայնակ թողել: Կա՞ մի բան, որ քեզ հեռացրել է Նրանից: Հարցրու ինքդ քեզ:
Комментарии
Отправить комментарий